ഗ്രോബാഗിൽ ചീര കൃഷി

 ഗ്രോബാഗിൽ ചീര കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ സ്ഥലപരിമിതിയുള്ളവർക്കും ടെറസ്സിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നവർക്കും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ മികച്ച വിളവ് എടുക്കാൻ സാധിക്കും. ഗ്രോബാഗ് കൃഷിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. പോട്ടിംഗ് മിശ്രിതം തയ്യാറാക്കാം

ഗ്രോബാഗിലെ മണ്ണ് ശരിയായ രീതിയിൽ തയ്യാറാക്കിയാൽ മാത്രമേ ചെടി നന്നായി വളരൂ.

 * അളവ്: ഉപരിതല മണ്ണ്, മണൽ (അല്ലെങ്കിൽ ചകിരിച്ചോറ്), ഉണങ്ങിയ ചാണകപ്പൊടി എന്നിവ 1:1:1 എന്ന അനുപാതത്തിൽ കലർത്തുക.

 * അണുനശീകരണം: മണ്ണിലെ കുമിൾബാധ ഒഴിവാക്കാൻ അല്പം വേപ്പിൻ പിണ്ണാക്ക്, ട്രൈക്കോഡെർമ എന്നിവ ചേർക്കുന്നത് വളരെ നല്ലതാണ്.

 * ബാഗിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗം മാത്രം മണ്ണ് നിറയ്ക്കുക.

2. വിത്ത് പാകുന്ന രീതി

 * വിത്തുകൾ നേരിട്ട് ഗ്രോബാഗിൽ പാകാം.

 * വിത്തുകൾ അല്പം മണലുമായി ചേർത്ത് മുകളിൽ വിതറിയ ശേഷം നേരിയ നന നൽകുക.

 * ഒരു ബാഗിൽ 3-4 തൈകൾ മാത്രം നിലനിർത്തുന്നതാണ് ആരോഗ്യകരമായ വളർച്ചയ്ക്ക് നല്ലത്. ബാക്കിയുള്ളവ പറിച്ചുമാറ്റാം.

3. ഗ്രോബാഗ് കൃഷിയിലെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്ക്

 * നന: ഗ്രോബാഗിലെ മണ്ണ് പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ദിവസവും മിതമായി നനയ്ക്കുക. എന്നാൽ വെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കാൻ പാടില്ല (ബാഗിന് താഴെ സുഷിരങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക).

 * സൂര്യപ്രകാശം: കുറഞ്ഞത് 5-6 മണിക്കൂർ എങ്കിലും നേരിട്ട് വെയിൽ ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വേണം ബാഗുകൾ വെക്കാൻ.

 * വളപ്രയോഗം: രണ്ടാഴ്ചയിലൊരിക്കൽ കുറച്ച് ചാണകപ്പൊടിയോ കമ്പോസ്റ്റോ ചേർക്കാം. കൂടാതെ, കഞ്ഞിവെള്ളം പുളിപ്പിച്ചത് 10 ഇരട്ടി വെള്ളം ചേർത്ത് ഒഴിക്കുന്നത് ചീര തഴച്ചു വളരാൻ സഹായിക്കും.

4. കീടനിയന്ത്രണം

ടെറസ്സിലെ കൃഷിയിൽ ഇലപ്പുള്ളി രോഗം വരാതിരിക്കാൻ ചെടികൾ തമ്മിൽ നല്ല അകലം പാലിക്കണം. കാറ്റ് നന്നായി ലഭിക്കുന്നത് രോഗങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. രോഗം കണ്ട ഇലകൾ ഉടൻ നശിപ്പിക്കുക.

ഒരു കുഞ്ഞു ടിപ്പ്: ചുവന്ന ചീരയ്ക്കൊപ്പം കുറച്ച് പച്ച ചീര കൂടി കൃഷി ചെയ്താൽ കീടങ്ങളുടെ ആക്രമണം ഒരു പരിധിവരെ കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കും.

നിങ്ങൾ ആദ്യമായാണോ ചീര കൃഷി ചെയ്യുന്നത്? വിത്തുകൾ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും വാങ്ങിയതാണോ അതോ കയ്യിലുണ്ടോ? മറുപടി നൽകിയാൽ കൂടുതൽ സഹായിക്കാം.

ആകാശത്തെ നക്ഷത്രം മണ്ണിലിറങ്ങിയപ്പോൾ: സുനിതാ വില്യംസിനൊപ്പം ഒരു നിമിഷം

നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ എപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്—മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മിന്നിമറയുന്ന വിമാനങ്ങൾക്കും ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്കും നേരെ കൈവീശി കാണിച്ച് 'ടാറ്റ' പറയുന്നത്. എന്നാൽ, ആകാശത്ത് മിന്നിമറയുന്ന സ്പേസ് ഷട്ടിലിനുള്ളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭാരതീയരുടെ അഭിമാനമായ സുനിതാ വില്യംസ് ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തൊണ്ടപൊട്ടുമാറ് ആർത്തുവിളിച്ച ഒരു ഭൂതകാലം നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ, അവരെ നേരിൽ കാണുന്ന നിമിഷം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? ആ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിൻ്റെ കഥയാണിത്.

അന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു നിലവിളി

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, സുനിതാ വില്യംസിൻ്റെ ബഹിരാകാശ യാത്രയുടെ വാർത്തകൾ പത്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന കാലം. രാത്രികാലങ്ങളിൽ വീടിൻ്റെ മുകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന തിളങ്ങുന്ന ആ 'നക്ഷത്രം' വെറുമൊരു ഉപഗ്രഹമല്ലെന്നും അതിനുള്ളിൽ ഇന്ത്യയുടെ പ്രിയപുത്രിയുണ്ടെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആവേശം ചെറുതല്ല. വീടിൻ്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, ആ സ്പേസ് ഷട്ടിലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ അലറിവിളിച്ച ആ നിമിഷം ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. അവർക്ക് അത് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ആവേശത്തിൻ്റെയും ആ വിളി ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരുന്നു.

സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമായ നിമിഷം

കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ആ നക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നതുപോലെ സുനിതാ വില്യംസ് കൺമുന്നിലെത്തി. ബഹിരാകാശത്തെ വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിനിടയിലും അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ ചിരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചമുണ്ട്. സാധാരണക്കാരിലൊരാളായി, അങ്ങേയറ്റം വിനയത്തോടെ അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ പഴയ 'അലറിവിളി' വെറുതെയായില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.

"ധൈര്യമാണ് നിങ്ങളുടെ കൈമുതൽ, സ്വപ്നം കാണാൻ മടിക്കരുത്," എന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ അത് കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് അനന്തമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് അവർ കൊണ്ടുതന്നെ പാഠങ്ങളാണ്.

പ്രത്യാശയുടെ പ്രതീകം

സുനിതാ വില്യംസിനെ നേരിൽ കാണുക എന്നത് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയെ കാണുന്നതല്ല, മറിച്ച് അസാധ്യമായതിനെ കീഴടക്കിയ മനുഷ്യേച്ഛയുടെ പ്രതീകത്തെ കാണുന്നതാണ്. ആകാശത്തെ ആ ചലിക്കുന്ന ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ കൈയ്യെത്തും ദൂരത്തേക്ക് അവരെത്തിയപ്പോൾ അത് ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറക് നൽകുന്ന അനുഭവമായി മാറി.

ആകാശത്തിലെ കനൽ: എന്റെ നിഗൂഢ പരീക്ഷണം

ഗൾഫ് യുദ്ധം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഫിസിക്സ് പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നത് പത്രങ്ങളിലെ യുദ്ധവാർത്തകളായിരുന്നു. ഇറാഖിന്റെ 'സ്കഡ്' മിസൈലുകളും അമേരിക്കയുടെ 'പേട്രിയറ്റും' തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. എന്റെ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ, റേഡിയോ പാർട്സുകളും ലെൻസുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം നെയ്തു: ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശത്രുവിമാനങ്ങളെ തകർക്കുന്ന ഒരു മിസൈൽ.

നിഗൂഢമായ രാത്രി

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി, വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഗാഢനിദ്രയിലാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഞാൻ എന്റെ പരീക്ഷണവസ്തുവുമായി കുന്നിൻപുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് പത്രങ്ങളിൽ കണ്ട മിസൈലുകളുടെ ഒരു ചെറിയ പതിപ്പാണ്. ഇൻഫ്രാറെഡ് കിരണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സെൻസർ ഞാൻ അതിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

"ഇത് വിജയിച്ചാൽ, യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ എനിക്കാകും," ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ മിസൈലിന്റെ സ്വിച്ച് അമർത്തി. നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അഗ്നിപ്രവാഹത്തോടെ അത് ആകാശത്തേക്ക് കുതിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ ആ മിസൈലിന്റെ വാലറ്റം ഒരു ചുവന്ന കനൽ പോലെ എരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.

ദുരന്തത്തിന്റെ നിമിഷം

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചത്. ദൂരെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു യാത്രാവിമാനം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അതിന്റെ എൻജിനുകളുടെ മുഴക്കം എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ മിസൈൽ, അതിന്റെ സെൻസറുകൾ വഴി വിമാനത്തിന്റെ എൻജിനിലെ വൻതോതിലുള്ള ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"അരുത്... അങ്ങോട്ടല്ല!" ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അലറി.

പക്ഷേ, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല അത്. വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മിസൈൽ വിമാനത്തിന്റെ ചിറകിന് താഴെയുള്ള എൻജിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആകാശത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ ഒരു ഭീകരമായ സ്‌ഫോടനം നടന്നു. സെക്കൻഡുകൾക്ക് മുൻപ് വരെ സുരക്ഷിതമായി പറന്നിരുന്ന ആ വിമാനം ഒരു പടുകൂറ്റൻ തീഗോളമായി മാറി.

ആകാശത്തുനിന്നും കത്തുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ നിലവിളി കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ അപരാധമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു...

ഉണർവ്

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ കിതപ്പ് മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഭയത്തോടെ ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കത്തുന്ന വിമാനങ്ങളില്ല, സ്ഫോടനങ്ങളില്ല. ദൂരെ ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം ശാന്തമായി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.

അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് മിനിറ്റുകൾ വേണ്ടിവന്നു. പക്ഷേ, പത്രങ്ങളിൽ വായിച്ച ആ യുദ്ധചിത്രങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ആ രാത്രി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. യുദ്ധം വെറും വാർത്തയല്ലെന്നും അതൊരു വലിയ ഭീതിയാണെന്നും ആ സ്വപ്നം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

ചേന കൃഷി

 ചേന (Elephant Foot Yam) വളരെ ലാഭകരമായും എളുപ്പത്തിലും കൃഷി ചെയ്യാവുന്ന ഒരു വിളയാണ്. നല്ല പരിചരണം നൽകിയാൽ മികച്ച വിളവ് ലഭിക്കും. ചേന കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു.

1. കൃഷി സമയം

കേരളത്തിൽ സാധാരണയായി മകരക്കൊയ്ത്തിന് ശേഷം (ജനുവരി - മാർച്ച്) ആണ് ചേന നടാൻ അനുയോജ്യമായ സമയം. പെയ്ത്തു തുടങ്ങുന്നതോടെ (മേയ് - ജൂൺ) ചേന മുളച്ചു വരും.

2. വിത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കൽ

 * നല്ല വലിപ്പമുള്ളതും കേടില്ലാത്തതുമായ ചേനയാണ് വിത്തിനായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.

 * ചേനയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള 'കണ്ണ്' (Bud) ഉൾപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ കഷ്ണങ്ങളായി മുറിക്കണം.

 * ഒരു വിത്ത് കഷ്ണത്തിന് ഏകദേശം 500 ഗ്രാം മുതൽ 1 കിലോ വരെ തൂക്കം ഉണ്ടായിരിക്കണം.

 * മുറിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ ചാണകപ്പാലോ കുമ്മായമോ പുട്ടി ഉണക്കുന്നത് ചീയൽ തടയാൻ സഹായിക്കും.

3. കുഴിയെടുക്കലും നടീലും

 * അകലം: ചെടികൾ തമ്മിൽ ചുരുങ്ങിയത് 90 സെ.മീ അകലം ഉണ്ടായിരിക്കണം.

 * കുഴിയുടെ വലിപ്പം: 60 സെ.മീ നീളം, വീതി, ആഴം എന്നിവയുള്ള കുഴികൾ എടുക്കുക.

 * കുഴിയിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾ ഇട്ട് കത്തിക്കുന്നത് കീടങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ നല്ലതാണ്.

 * കുഴിയുടെ പകുതിയോളം മേൽമണ്ണും 2-3 കിലോ ഉണങ്ങിയ ചാണകപ്പൊടിയും (അല്ലെങ്കിൽ കമ്പോസ്റ്റ്) ചേർത്ത് നിറയ്ക്കുക. ഇതിന് നടുവിലായി വിത്ത് നടാം.

4. വളപ്രയോഗം

ചേനയ്ക്ക് ജൈവവളങ്ങൾ വളരെ പ്രധാനമാണ്.

 * അടിവളം: നടുന്ന സമയത്ത് ചാണകപ്പൊടി, എല്ലുപൊടി, വേപ്പിൻപിണ്ണാക്ക് എന്നിവ നൽകാം.

 * മേൽവളം: നട്ട് 45 ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും 90 ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും കളകൾ നീക്കം ചെയ്ത് മണ്ണ് കൂട്ടിക്കൊടുക്കണം. ഈ സമയത്ത് ചാണകപ്പൊടിയോ പച്ചിലവളമോ ചേർക്കാം.

5. പരിചരണ രീതികൾ

 * പുതയിടൽ: വിത്ത് നട്ടാലുടൻ കുഴിയിൽ കരിയിലകളോ പച്ചിലകളോ ഇട്ട് കട്ടിയിൽ പുതയിടണം. ഇത് ഈർപ്പം നിലനിർത്താനും കളകൾ കുറയ്ക്കാനും സഹായിക്കും.

 * നന: മഴ ലഭിക്കുന്നതുവരെ നനച്ചു കൊടുക്കുന്നത് മുള പെട്ടെന്ന് വരാൻ സഹായിക്കും.

 * ഇടവിള: ചേനയുടെ കൂടെ പയർ, ഇഞ്ചി, മഞ്ഞൾ എന്നിവ ഇടവിളയായി കൃഷി ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

6. രോഗങ്ങളും പ്രതിവിധിയും

 * ചേനയെ ബാധിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം തടയഴുകൽ ആണ്. ഇത് തടയാൻ മണ്ണിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കാതെ നോക്കണം.

 * നടുന്നതിന് മുൻപ് വിത്ത് സ്യൂഡോമോണാസ് ലായനിയിൽ മുക്കി വെക്കുന്നത് രോഗപ്രതിരോധത്തിന് നല്ലതാണ്.

7. വിളവെടുപ്പ്

നട്ട് ഏകദേശം 8 മുതൽ 9 മാസമാകുമ്പോൾ ചേനയുടെ ഇലകളും തണ്ടും ഉണങ്ങി വീഴാൻ തുടങ്ങും. ഇതാണ് വിളവെടുപ്പിന് അനുയോജ്യമായ സമയം.

മുഖംമൂടികളുടെ വിപണി

മാധവൻ ആ നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ ആ കാഴ്ച ശ്രദ്ധിച്ചത്—റോഡരികിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ വിചിത്രമായ ചില മുഖംമൂടികൾ വിൽക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക്കോ റബ്ബറോ കൊണ്ടുള്ളതല്ല അവ, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഭാവങ്ങൾ അപ്പടി പകർത്തിയവയായിരുന്നു.

"ഇതൊക്കെ ആരാണ് വാങ്ങുന്നത്?" മാധവൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "എല്ലാവരും വാങ്ങുന്നുണ്ട് മോനേ. സത്യസന്ധമായി ചിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ 'പുഞ്ചിരി'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ദേഷ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്നവർ 'ശാന്തത'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ അത്യാവശ്യമല്ലേ?"

മാധവൻ ആദ്യം അതൊരു തമാശയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. എന്നാൽ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആ വൃദ്ധന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.

 * തനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ബോസിന്റെ തമാശ കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ—അയാൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് 'വിധേയത്വത്തിന്റെ' മുഖംമൂടിയാണ്.

 * വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മറച്ചുവെച്ച് ആഡംബരത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന സുഹൃത്ത്—അവന്റേത് 'അഭിമാനത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി.

 * തന്റെ പ്രമോഷൻ തട്ടിയെടുത്ത ആളോട് കൈകൊടുത്ത് അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ തന്നെ അറിയാതെ ഒരു 'സന്തോഷത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി അണിയുകയായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം തിരികെ വരുമ്പോൾ മാധവൻ വീണ്ടും ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടു. "എനിക്കും വേണം ഒരെണ്ണം," മാധവൻ പറഞ്ഞു. "ഏറ്റവും നല്ലത് നോക്കി എടുത്തു തരൂ."

വൃദ്ധൻ ഒരു കണ്ണാടി മാധവന്റെ നേരെ നീട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു, "മോനേ, നിനക്ക് പുതിയൊരെണ്ണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരെണ്ണം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അത് അഴിച്ചുമാറ്റാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കൂ."

മാധവൻ ആ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് തന്റെ മുഖമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി താൻ കെട്ടിയാടുന്ന ഏതോ ഒരു അപരിചിതന്റെ രൂപമായിരുന്നു. അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അത് മാംസത്തോടും ചർമ്മത്തോടും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.

യഥാർത്ഥ മുഖം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും ഓരോരോ പൊയ്മുഖങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ആർക്കും ആരെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ നാടകം!

പട്ടുനൂൽപുഴു: ഏകാന്തതയുടെ നൂലുകൊണ്ട് നെയ്ത ഒരാൾരൂപം

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ ഒരിടം ഇതിനോടകം അടയാളപ്പെടുത്തിയ എഴുത്തുകാരനാണ് എസ്. ഹരീഷ്. മീശയിലൂടെ ചരിത്രവും മിത്തും ഇഴചേർത്ത അദ്ദേഹം, ആഗസ്റ്റ് 17-ലൂടെ ഒരു ബദൽ ചരിത്രം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ നോവലായ 'പട്ടുനൂൽപുഴു', ആ വലിയ ക്യാൻവാസുകളിൽ നിന്ന് മാറി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുളിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒന്നാണ്.

കാഫ്കയുടെ ഗ്രിഗർ സാംസയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന 'സാംസ' എന്ന പതിമൂന്നുകാരനിലൂടെയാണ് നോവൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത, എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും കടബാധ്യതകളുടെയും നിഴൽ വീണ ഒരു വീടാണ് സാംസയുടേത്. ലോകം അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, അവനാകട്ടെ പുസ്തകങ്ങളിലും സ്വന്തം ഭാവനാലോകത്തും അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ പട്ടുനൂൽപുഴുക്കളാണെന്നും, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നെയ്തെടുക്കുന്ന നൂലുകൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ ഓരോ കൂടുകൾ നിർമ്മിക്കുകയാണെന്നും ഈ നോവൽ പറഞ്ഞുതരുന്നു.

പരാജയപ്പെട്ട ബിസിനസ്സുകാരനായ അച്ഛൻ വിജയനും, വീടിന്റെ ഭാരം തോളിലേറ്റുന്ന അമ്മ ആനിയും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണക്കാരുടെ പ്രതിനിധികളാണ്. അവരുടെ നിസ്സഹായത സാംസയുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമാകുന്നു. നോവലിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ബിംബമാണ് ഈന്തുമരം. ഭ്രാന്തനായ സ്റ്റീഫനെ ഈ മരത്തിൽ കെട്ടിയിടുമ്പോൾ, മനുഷ്യനിലെ ഭ്രാന്തും ഏകാന്തതയും ആ വൃക്ഷം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധത്തെ ഹരീഷ് ഇവിടെ മനോഹരമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

വളരെ ലളിതമെന്ന് തോന്നുംവിധം തുടങ്ങുകയും എന്നാൽ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ ആഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശൈലിയാണ് ഇതിന്റേത്. മരണത്തെയും ഏകാന്തതയെയും കുറിച്ച് നോവൽ പങ്കുവെക്കുന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾ വായന കഴിഞ്ഞാലും കൂടെയുണ്ടാകും. വളരെ വേഗത്തിൽ വായിച്ചു തീർക്കാവുന്ന ഒരു കൊച്ചു നോവലാണെങ്കിലും, ഇത് നൽകുന്ന ചിന്തകൾ ഏറെ വലുതാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ വലിയ ബഹളങ്ങളില്ലാതെ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഈ പുസ്തകം ഒരു മികച്ച അനുഭവമായിരിക്കും. മരിച്ചവരുടെ ലോകം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ വലുതാണെന്ന നോവലിലെ ദർശനം നമ്മെ പുതിയൊരു ചിന്താതലത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മറതി: വിസ്മൃതിക്കെതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം

ചരിത്രം പലപ്പോഴും വിജയികളുടെയും പ്രബലരുടെയും കഥയാണ്. അവിടെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർക്കും അവരുടെ ചെറിയ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും സ്ഥാനം ലഭിക്കാറില്ല. ഈയൊരു വിടവിനെ നികത്താനാണ് ഡോ. പി. സുരേഷ് തന്റെ 'മറതി' എന്ന നോവലിലൂടെ ശ്രമിക്കുന്നത്. മലബാറിന്റെ പ്രാദേശിക ചരിത്രത്തെ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ശ്രദ്ധേയമായ കൃതിയാണിത്.

ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന ഉള്ള്യേരി പാലം പൊളിക്കൽ കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക സംഭവം മാത്രമല്ലെന്ന് നോവൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഗാന്ധിയൻ ആദർശങ്ങളും വിപ്ലവവീര്യവും മലബാറിലെ കുഗ്രാമങ്ങളിൽ എങ്ങനെയാണ് പടർന്നതെന്ന് നോവൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരേഖകൾ ബോധപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ യഥാർത്ഥ പോരാളികളുടെ ജീവിതമാണ് ഈ നോവലിലെ ഉള്ളടക്കം.

തെയ്യോൻ എന്ന കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിലൂടെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തെ നോവലിസ്റ്റ് ആവിഷ്കരിക്കുന്നു. അന്നത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയിൽ ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നേരിടുമ്പോഴും, അതിനെയെല്ലാം മറികടന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്ന തെയ്യോൻ ഒരു പുതിയ വിപ്ലവ മാതൃകയാണ്. ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ഒരേ നൂലിൽ കോർത്തുകൊണ്ടാണ് നോവൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

മറതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം:

'മറതി' എന്നാൽ മറവി എന്നാണ് അർത്ഥമെങ്കിലും, ഈ നോവലിൽ അതൊരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാണ്. വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോയ ചരിത്രത്തെ വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് നിലവിലുള്ള ചരിത്രരചനകളോടുള്ള ഒരു കലഹമാണ്. തമസ്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രം പൂർണ്ണമാവുകയുള്ളൂ എന്ന് നോവൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നാട്ടുഭാഷയുടെ തനിമയും ചരിത്രരേഖകളുടെ കൃത്യതയും നോവലിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. പ്രാദേശികമായ മിത്തുകളെയും (Myths) വിശ്വാസങ്ങളെയും ചരിത്രവസ്തുതകളുമായി ഇണക്കിച്ചേർക്കുന്ന രചനാശൈലിയാണ് ഇതിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ലളിതമായ ഒരു കഥ എന്നതിലുപരി, 'മറതി' ഒരു ചരിത്രദൗത്യമാണ്. വരുംതലമുറയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ വേരുകളെക്കുറിച്ചും പൂർവ്വികരുടെ ത്യാഗത്തെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ ബോധം നൽകാൻ ഇത്തരം കൃതികൾ അനിവാര്യമാണ്.

Book Review by Faisal poilkav